فیزیوتراپی بعد از جراحی

فیزیوتراپی بعد از جراحی

 

فرآیند توان بخشی در دامپزشکی مشابه درمان فیزیکی در انسان ها است. اما تفاوت هایی بین آناتومی این دو وجود دارد.

این فرآیند روی تاندون ها، مفاصل و استخوان ها اعمال می شود و باید توسط متخصصین فیزیو تراپی انجام گیرد.

بعد از آسیب وارده به حیوان و سپس پروسه جراحی، استراحت و کنترل میزان فعالیت بسیار مهم است.اما استراحت طولانی مدت، منجر به آتروفی عضلات خواهد شد.

در واقع فرآیند توان بخشی، منجر به کاهش التهاب و درد بعد از جراحی، وزن گیری سریعتر، تحریک روانی حیوان برای بهبود، بهبود تعادل و هماهنگی بین اعضای بدن، کاهش وزن بدن و تقویت عضلات آتروفی شده می گردد.

جراحی های ارتوپدیک، آسیب های حاد، جراحی مفصل hip، آسیب های غلاف عصبی، دیسک بین مهره ای، سرطان و تومور، قطع عضو و آسیب های بافت نرم از جمله جراحی هایی هستند که پس از آن می توان از فیزیوتراپی و توان بخشی در حیوانات بهره برد.

در واقع هدف از توان بخشی بعد از جراحی، نیاز کمتر حیوان به دارو های ضد درد، استحکام عضلات برای بهبود عضلات آتروفی شده و افزایش دامنه حرکات بدن بیمار می باشد.و برنامه های آن به تناسب شرایط بیمار و نوع آسیب وارده، به تحریک الکتریکی، اولتراسوند تراپی، تردمیل و آب درمانی، شنا کردن، آکوستیک تراپی، ماساژ درمانی، لیزر تراپی، طب سوزنی و درمان های کمکی تقسیم می شوند.

گرما درمانی و سرما درمانی:

گرما درمانی: پک های گرمایی در ناحیه درگیر باعث افزایش دامنه حرکت، کاهش سختی مفاصل و افزایش جریان خون می شوند و گرما درمانی عمقی بوسیله لیزر تراپی در جهت ترمیم زخم های سطحی و کاهش درد بکار می رود.

سرما درمانی: روشی برای کاهش التهاب عضلات می باشد.

آب درمانی یا هیدرو تراپی: تکنیک های آب درمانی از آب بعنوان ابزاری برای بهبود عملکرد عضلات و مفاصل استفاده می کنند که شنا کردن و تردمیل تراپی را شامل می شود.

در واقع شنا کردن، این امکان را می دهد که بیمار از چندین عضله بطور همزمان استفاده کند که این روش ازپیاده روی هم تاثیرگذار تر است.

تردمیل تراپی هم روشی است که در آن می توان از کاهش وزن حیوان در آب برای تقویت اندام حرکتی بهره برد.

تکنیک های تحریک الکتریکی: به ابزار الکتریکی امکان تحریک عضلات و یا کاهش درد را می دهد و شامل دو روش TENS  و NMES  است که به ترتیب برای به حداقل رساندن درد ناحیه درگیر و بهبود استحکام عضلات و بازگشت عملکرد نورون های حرکتی بکار می روند.

طب سوزنی الکتریکی یا electro acupuncture: روشی است که در آن از نیدل های ظریف برای تحریک روند ترمیم و کاهش درد های مزمن استفاده می شود.به نحویکه پالس های الکتریکی به نواحی درگیر داده و منجر به تحریک پایانه های عصبی در محل آسیب دیده می گردد.

در واقع طب سوزنی الکتریکی نسبت به طب سوزنی کلاسیک، کارایی بهتری در کاهش درد های مزمن دارد که این موضوع  در سگ های دارای التهاب مفاصل شدید قابل ملاحظه می باشد.

درمان های کمکی نقطه اتکا فیزیوتراپی:

برای توان بخشی به بیمار، می توان از درمان های کمکی استفاده کرد که بوسیله دست های کلینیسین و با حرکت دادن  اندام بدن صورت می گیرد. از انواع آن می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

روش ۱- PROM یا دامنه حرکت انفعالی: به حرکت دادن مفاصل و اندام های حرکتی بیمار، در دامنه نرمال خود، بدون انقباض عضلات و وزن گیری گفته می شود.

اهمیت: ورود جریان خون به سمت اندام حرکتی و خروج لنف و توکسین ها به خارج از اندام، بوسیله حرکت انجام می شود.پس حتی اندام فلج هم به حرکت نیاز دارند.  فعال شده و عضلات در بازه خود کشیده می شوند. همچنین مایعات بجای ،احساس درک و رفلکس ها بوسیله حرکت انقباض عضلات، در محل آسیب دیده باقی می مانند. روش کار: با نگه داشتن اندام و حرکت دادن آنها در الگوی طبیعی خود، صورت می گیرد که معمولا با کشش عضلات همراه است تا بدین وسیله، دامنه حرکتی ناحیه درگیر، به حالت نرمال بازگردد.

بطور مثال ۲ ساعت بعد از جراحی زانو، بیماران باید به روش PROM فیزیوتراپی شده وحرکت به شکل پا دوچرخه ای باشد. که منجر به افزایش جریان خون، فعال سا زی فاکتورهای التیامی سیستم ایمنی، افزایش اثر داروهای ضد درد در ناحیه درگیر و افزایش جریان لنف و زهکشی بهتر ناحیه متورم خواهد شد.  

 در حین بیهوشی باعث کشش عضلات بدون حرکت و کاهش انقباض آنها تا زمان هوشیاری می گردد. PROMدر واقع

یا دامنه حرکت فعال: به این معنی است که بیمار بدون وزن گیری با اندام خود حرکت می کند. AROM -2

اهمیت: برای حرکت اندام ها، اعصاب و عضلات باید هماهنگ باشند.اگر عضلات، دارای عملکرد مناسبی باشند  اما بیمار، توانایی وزن گیری حتی در یک اندام هم نداشته باشد، هماهنگی بیشتر و قویتری لازم خواهد بود.

روش کار: شامل دو روش ۱-رفلکس و ۲- مقاومت و استحکام می شود.

 رفلکس: به کنترل هوشیاری نیازی ندارد و بوسیله ضربه چکش به زانو بیمار انجام می گیرد.  به اعصاب، برای فعالسازی و به عضلات، برای انقباض نیاز دارد که هم در هوشیاری و هم در بیهوشی ،این رفلکس قابل بررسی است.

مقاومت و استحکام: که با کشش ملایم اندام حرکتی و برگشتن حیوان به سمت ناحیه درد صورت می گیرد.بطور مثال بعد القا شود. به نحویکه withdrawal پاها را نیشگون می گیریم تا رفلکس ،از جراحی ستون مهره ها در بیماران فلج، ما زانو و مفصل ران خم شده و تمامی عضلات پا برای انقباض، القا می گردند.

۳- ماساژ درمانی:  با مالش عضلات و مفاصل بدن بوسیله دست ها صورت می گیرد

اهمیت: از فواید درمانی آن می توان به کاهش درد، خروج توکسین ها و افزایش جریان خون اشاره کرد. بطورمثال در یک بیمار با لنگش پای راست، تعدادی گره های بافتی در مفصل ران و سمت چپ نواحی انتهایی کمر وجود خواهد داشت. بنابراین ماساژ ناحیه آسیب دیده و آزادسازی این گره ها که نقاط هدف نامیده می شوند، باعث بهبود حرکت در بیمار خواهد شد.همچنین از این روش برای کاهش گرفتگی عضلات و اسپاسم آنها و ریکاوری سریعتر ناحیه آسیب دیده می توان بهره برد. 

۴-هماهنگ سازی مفاصل: حرکت دادن محدود مفاصل باعث کشش کپسول آنها و فعالسازی بافتهای بی حرکت می شود.

نکته قابل توجه: هماهنگ کردن مفاصل، باید بوسیله کلینیسین با تجربه انجام شده و نباید در آسیب هایی که هنوز تشخیص داده نشده اند، به کار گرفته شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *